Bir zamanlar dağda, kızgın güneşin altında, mermer 

Taşlarını yontmaktan bezmiş bir mermer yontucusu 

Varmış.

“Bu hayattan bıktım artık. Devamlı mermer yontmak

Üstelik bir de bu yakıcı güneş! Ah! Onun yerinde olmayı

Ne kadar çok isterdim, orada yükseklerde her şeye 

Hâkim olacaktım, ışınlarımla etrafı aydınlatacaktım”

Diye söylenip durur yontucu…

Bir mucize eseri olarak dileği kabul olunur ve yontucu 

O an güneş olur. Dileği kabul edildiği için çok mutludur.

Fakat tam ışınlarını etrafa yaymaya hazırlandığı sırada 

Işınları bulutlar tarafından engellenir.

“Basit bulutlar benim ışınlarımı kesecek kadar kuvvetli 

Olduklarına göre benim güneş olmam neye yarar.

Mademki bulutlar güneşten daha kudretli, bulut olmayı 

Tercih ederim” der.

O zaman hemen bulut olur. Dünyanın üzerinde uçuşmaya 

Başlar, oradan oraya koşturur, yağmur yağdırır fakat 

Birdenbire rüzgâr çıkar ve bulutları dağıtır.

“Ah, rüzgâr geldi ve beni dağıttı, demek ki en kuvvetlisi

O; öyleyse ben rüzgâr olmak istiyorum..” diye karar verir.

Ve dünyanın üzerinde eser durur, fırtınalar estirir. Fakat 

Birdenbire önünde kocaman bir duvarın ona mani 

Olduğunu görür. Bu bir dağdır.

 “Basit bir dağ beni durdurmaya yettiğine göre benim 

Rüzgâr olmam neye yarar.” Der. O zaman dağ olur. Ve 

Bir şeyin ona durmadan vurduğunu hisseder. Kendinden 

Daha güçlü olan bu şey, onu içinden oyan bir mermer 

Yontucusudur.

İnsanlar genellikle kendi sahip olduklarını görmezler.

Başkalarının sahip olduğu daha az şeylere bile göz dikerek

Onlara zarar veririler ve kendilerine de haksızlık ederler.

Oysa kendi gayret ve çabalarımız sonucu olan başarılar 

Hayat yolculuğunda bizim en büyük destekçimiz ve güven 

Kaynağımızdır.

Kaynak : Anafen 8 Dergisi Rehberlik Bölümü