“ BEDELİ ÇANAKKALE’DE ALTIN OLARAK TESVİYE OLUNACAKTIR “

     

 Üç aylık bir talimden sonra Mehmet Muzaffer “zabit namzedi” 

olarak Çanakkale’de idi. ( Mart 1916) Müttefik İngiliz ve 

Fransız kuvvetleri, Çanakkale’ de uğradıkları mağlubiyetlerden

 ve verdikleri yüzellibin zayiattan sonra Boğaz ’ı 

aşamayacaklarını anlamışlar , 1915’in son haftasıyla 1916’nın 

ilk haftasında bütün hatları tahliye edip çıkıp gitmişlerdi. 

Muzaffer Çanakkale’ye vardığında harp durmuştu. Zaman zaman

 İmroz ve Bozcaada’da üslenmiş düşman gemileri ve uçakları 

bombardımanda bulunuyorlarsa da 1915 Nisan ’ın da Aralık sonuna 

kadar sekiz ay süren kanlı boğuşmalarakıyasla bu bombardımanlar 

“ hiç mesabesindeydi.” Çanakkale’deki birliklerin büyük bir 

kısmı Kafkas, Irak, ve Filistin cephelerine sevk edilecekti.

 Hazırlanma ve noksanlarına ikmal emri aldılar. Muzaffer birliğinin 

alay karargahında görevliydi. Alay ’ın kamyon ve otomobil lastiği

 ile diğer bir takım malzemeye ihtiyacı vardı. Bunlar ise ancak        İstanbul’dan sağlanabilirdi. O devirlerde bu gibi basit alışveriş 

için arttırma yapmak ilanlarda bulunmak ne adetti,ne de bunlarla

 kaybedilecek vakit vardı. Her şey “itimat” ile yürürdü. Muzaffer 

açıkgözlü ve becerikli İstanbul çocuğu olduğundan  Karargah,

 gerekli malzemenin temin ve alışverişine onu memur etti. 

İcabeden paranın kendisine ödenmesi için de   Erkan-ı Harbiye 

Riyaseti’ne hitaben yazılı bir tezkereyi eline verdiler.

 O yıllarda İstanbul’da otomobil ve  kamyon nadir rastlanan

 vasıtalardı. Bunların lastikleri de yok denecek kadar azdı 

ve karaborsaydı Muzaffer aradı,   uğraştı, nihayet Karaköy’ de 

bir Yahudi de istediklerini buldu. Fiyatlar pek fahişti , 

ama yapacak başka bir şey yoktu. Anlaşmaya vardı.  Lazım gelen

 parayı almak üzere Erkan-ı Harbiye’ye gitti. 

Elindeki tezkereyi tediye merciine havale  ettiler. 

Muzaffer az sonra yaşlı bir 

kaymakam Yarbay ’ın huzurundaydı. 

       Kaymakam uzatılan tezkereyi okudu. Karşısında hazırol da 

duran ihtiyat zabitine baktı. İsteyeceği paranın  miktarını 

sormadan , ” Ne alınacak ” dedi.  “ Oto kamyon lastiği ”

cevabını verilince bir an durdu. Sonra  Muzaffer’e  dik dik baktı :

 “ Bana bak oğlum! Ben askerin ayağına postal sırtına 

kaput alacak parayı bulamıyorum.Sen otomobil lastiğinden 

bahsediyorsun. Haydi yürü git , insanı günaha sokma para mara yok!...” 

 Muzaffer selamı çaktı dışarı çıktı. Harbiye Nezareti’nin 

( bugünkü Hukuk Fakültesi binası) bahçesinden dışarıya  

 ağır ağır yürürken ne yapacağını düşünüyordu. 

Malzemelere Alay ’ın ihtiyacı vardı. Elindeki( Almanların verdiği)

 iki Mercedes-Benz kamyon ve iki binek arabası lastiksizdi. 

Diğer malzemelerde mutlaka lazımdı. Kendisi bulur alır diye görevlendirilmişti. Malzemeyi bulmuştu fakat para yoktu. 

 Eli boş dönemezdi ,bir çaresini bulmak lazımdı...              

 Muzaffer    bunları düşüne düşüne Beyazıt Meydanı’na vardı 

birden durdu. Kendi kendine gülmüştü aradığı çareyi bulmuştu.

 Doğru  Yahudi tüccar’ın yanına gitti:

  “ Paranın tediye muamelesi akşamüstü bitecek,ezandan 

sonra gelip malları alamam .Gece kaldıracak  yerim yok. 

Yarın öğleden evvel vapur Çanakkale’ye kalkıyor, yetiştirmem 

lazım.  Onun için sabah  ezanında geleceğim malları mutlaka 

hazır edin...” Tüccar “peki” dedi. Muzaffer tam  ayrılırken 

ilave etti :

  “Altın para vermiyorlar kağıt para verecekler”

Yahudi yine “peki” dedi. Ertesi sabah Muzaffer Merkez

 Kumandanlığından sağladığı araba ve neferlerle ezan  

vakti Yahudi’nin kapısındaydı. Ortalık henüz ışıyordu. 

Tüccar malları hazırlamıştı. Hava gazı fenerinin yarım yamalık       aydınlattığı loşlukta mallar arabaya yüklendi. Muzaffer bir 

yüzlük kaime ( yüz liralık kağıt para) verdi. Araba dörtnal 

Sirkeci ’ye yollandı. Malzeme  dubada bağlı gemiye aktarıldı.

 Az sonra da gemi Çanakkale yolunu tutmuştu. Üç gün  sonra 

Yahudi elindeki yüzlük kaimeyi bozdurmak üzere Osmanlı 

Bankası’na gitti. Bozmadılar zira elindeki para sahte idi. 

Muzaffer, evrak-ı nakdiyelerin basımında kullanılan kağıtın

 aynını Karaköy kırtasiyecilerinden tedarik etmiş bütün  gece 

oturmuş çini mürekkebi ve boya ile gerçeğinden bir bakışta

ayırt edilemeyecek nefasette taklit bir para yapmıştı.  

 Tüccara verdiği ve yutturduğu para buydu. O devrin 

hakiki paralarının üzerindeki yazılar arasında bir de şu 

ibare bulunuyordu: “ Bedeli Dersaadet’te altın olarak

 tesviye  olunacaktır.”Muzaffer yaptığı taklit paradaki

 bu ibareyi değiştirerek şöyle yazmıştı:

“ Bedeli Çanakkale ‘de altın olarak tesviye olunacaktır.”



 Onun burada altın dediği Çanakkale’de Mehmetçiğin 

akıttığı, altından daha kıymetli  kanı idi 

                                                                          Sahte paraya gelince... 

Yahudi tüccar bunu mesele yapmadı. 

Yapmak mı istemedi, yapmaktan mı çekindi bilinmez.       

 Ancak olay bütün İstanbul’a yayıldı. Dünyada emsali

 olmayan ve olmayacak olan bu hadise Şehzade Halim Efendi’ nin 

 kulağına  kadar gitti.  Şehzade hemen lalasını göndererek 

Yahudi tüccarı buldurdu. Yüzlük taklit evrak-ı nakdiyeyi bedelini 

altın olarak  ödeyip aldı. Çok zarif sedef kakmalı, içi kadifeli

 bir mücevher çekmecesine  yerleştirip, İstanbul polis okulundaki 

emniyet müzesine hediye etti. Bu emsalsiz parça müzede şeref 

mevkiinde  muhafaza olundu. 

 (Teğmenliğe yükselen Mehmet Muzaffer 1917 yılında Gazze’de 

şehit düşmüştür.)